Als ik geen 12 was geweest toen moeder stierf,
was ik naar 't weeshuis gegaan zoals Frank.
Weet ik. Je moest gaan werken. - Ik moest m'n mannetje staan.
Het heeft je geen kwaad gedaan. - Tja...
Kijk wat je allemaal hebt.
Ik ben 'n geluksvogel.
U heeft vanmiddag een ambulance gebeld?
Waarom deed u dat? - Ze had 'n miskraam.
Een miskraam?
Volgens Dr. Walsh kwam er iemand bij u thuis
om uw dochter te opereren.
Als de dokter alles weet, vraagt u 't hem dan.
Ik wil het van u horen.
Hij heeft u gebeld. Ik heb er niks mee te maken.
U hoeft uw stem niet te verheffen, Mrs Barnes.
Wie heeft die operatie uitgevoerd?
Een vrouw.
Weet u hoe ze heet?
Hoe kwam u in contact met haar?
Je vraagt 't hier en daar.
Aan wie? - Collega's op 't werk.
Waar werkt u? - Wasserij Allied.
Met wie heeft u gesproken? - Wat maakt 't uit?
Uw dochter was bijna dood, Mrs Barnes.
Het is in uw eigen belang.
U begrijpt toch dat dit 'n misdrijf is?
Is dat die collega? - Nee, zij heeft 't gedaan.
Vera Drake is de vrouw die uw dochter opereerde?
U kent haar naam dus.
Kende u haar?
We hebben nog samen in 'n wasserij gewerkt in 1931.
Heeft u haar daarna nog gezien?
Weet u waar ze woont? - Nee.
Hoe ziet ze eruit?
Klein... Kleine handen.
Krijg ik hier narigheid mee? - Het is toch wel erg toevallig, hè?
U ziet haar in geen jaren en opeens staat ze voor de deur.
Ik lieg niet. U verdraait mijn woorden.
Rustig maar. - Ik beweer niet dat u liegt.
Ik probeer alleen duidelijkheid te krijgen.
Draai de tafel, Sid.
Zoals we 'm altijd zetten. - Zo is er meer ruimte.
En het kersttafelkleed. - Het moet netjes zijn.
Goedemiddag. Mrs Lilian Clarke?
Wie wil dat weten? - Inspecteur Webster.
Hoofdstedelijke politie.
Hier zijn we, hier zijn we.
Dag, Joyce. - Even op adem komen.
Ziet ze er niet stralend uit?
Dag, tante Joyce. - Hallo, Sidney.
Kijk 's aan. - Da's ook lang geleden.
Je bent 'n ster. - Gefeliciteerd, Ethel.
Vind je 't mooi? - Nou en of.
Ik heb 'm zelf gevoerd. Luipaardmotief.
Maak het je gemakkelijk.
Je hebt je geweer toch niet meegenomen, tante?
Kent u ene Mrs Edna MacKenzie?
En wat dan nog? - Geeft u antwoord.
Zou kunnen.
Kent u de Standard tearoom aan Holloway Road, Mrs Clarke?
Was u daar woensdag? - Weet ik niet meer.
U helpt uzelf niet bepaald.
Waar gaat dit over? - Kent u Vera Drake?
Aardige kruidenierszaak hebt u hier. - Voor de kerst van de oudjes.
Hoeveel vraagt u ze voor thee? - Rekende u Jessica Barnes 2 guinea's?
Ik weet niet wat u bedoelt. - Ik denk van wel.
U verdient aardig de kost.
Heb je lipstick op, Ethel? - Is ze niet knap in die trui?
Heb jij hem gebreid? - We hebben 'm gekocht.
En het huis, oom Frank? - Ik hou 'm aan de slag.
Ik sta al zowat zes maanden op 'n ladder.
De buren hebben 'n televisietoestel gekocht.
Heb je 't gezien? - Door 't raam.
Nu moet jij ook. - Het staat op m'n lijst.
Het is wel duur. - Maar 36 pond.
'N Smak geld. - Ze zitten er warmpjes bij.
Ze hebben ook 'n mooie auto.
Pilot V8. - Hij popelt om je Javelin te zien.
En 'n ritje te maken. - Je kunt 'm door 't raam zien.
Da's niet hetzelfde.
Staat hij daar veilig? - Ik zeg 't je toch.
Heel veilig. - Je weet maar nooit.
Daar is hij. Doe open, Ethel. Als je 't over de duivel hebt...
Ben jij het, Reg? - Kom erin.
Hallo. - Alles kits, maat?
Reg, m'n broer Frank. - Aangenaam.
Hoe maakt u het? - En z'n vrouw Joyce.
Trek je jas uit, dat we kunnen eten.
Heb ik u laten wachten? - Doe niet zo stom. Ga nou maar zitten.
Is hij niet knap?
Ga jij daar zitten, Reg? - Oom Frank, hier.
Tast maar toe. - Ja, eet je buikje rond.
Op Ethel en Reg. Welkom in de familie, Reg.
En allebei het allerbeste toegewenst.
Op het gelukkige paar. - Dank je wel.
Ik wens je evenveel geluk als ik met mijn vrouw had.
Nou is er geen weg terug, Reg.
Je komt toch met kerst? - Ons kerstdiner mag je niet missen.
Jullie komen toch ook? - Tuurlijk.
We hebben nog geen plannen. - Het moet.
We zullen er zijn. - Altijd leuk, hè?
Jazeker.
En geef je op bij Huisvesting.
Ja, voor 'n leuk huisje. - Mijn flatje is prima.
Wij hadden destijds maar één kamer. - Jarenlang.
En het was er best leuk. - Fijne kerstfeesten.
Maar je komt er gauw genoeg achter dat één kamer niet genoeg is.
Ik loop op de dingen vooruit.
Je moet eraan denken. - Jazeker.
Dan word ik oom.
Wij hebben zelf ook nieuws.
O ja? - Wat?
Ik zwijg al 'n week.
Voor de draad ermee. - Nou, zeg het dan.
Joyce verwacht een kindje.
We krijgen 'n baby.
Gefeliciteerd, Frank. Ik ben blij voor je.
Gefeliciteerd, oom Frank. Gefeliciteerd, tante Joyce.
Dit is 'n dubbel feest.
Joyce, nog 'n glaasje? - Dat heb je mooi stilgehouden.
Ik doe even open. Sid, schenk nog 'ns in.
Glazen, alsjeblieft.
Goedemiddag. Inspecteur Webster, gemeentepolitie.
Woont Mrs Vera Drake hier?
Ja, die woont hier. - Bent u Mr Drake?
Is Mrs Drake thuis?
We willen haar graag spreken, als dat kan.
We vieren net de verloving van m'n dochter.
Sorry, maar we moeten haar spreken.
Waarover? - Kan ik u niet zeggen.
Het is wel 'n ernstige zaak.
Ze heeft 'n hart van goud. Heeft nooit iets misdaan.
Mogen we binnenkomen?
Wacht even. Het is de politie.
Sorry voor de onderbreking, maar we moeten Mrs Vera Drake spreken.
Dit is mijn vrouw.
Wat is er aan de hand? - Gaat u alstublieft zitten.
Doe wat ze zeggen, Sid.
Kan ik u alleen spreken, Mrs Drake?
Komt u mee, Mrs Drake. - Wat is er, pa?
Straks, Sid... Ik ga mee. - Gelieve hier te wachten.
Wat is er aan de hand? - We houden u op de hoogte.
Ik ben 'r man, ik mag 't weten. - Dat begrijp ik, meneer.
Doet u wat ik vraag.
Deur dicht.
Ik ben inspecteur Webster.
Dit is brigadier Vickers en agent Best.
Ik weet waarom u hier bent.
Wat zegt u?
Ik weet waarom u hier bent.
Waarom zijn we hier?
Om wat ik doe. - Om wat u doet?
En wat doet u, Mrs Drake?
Ik help meisjes.
U helpt meisjes? - Inderdaad.
Hoe helpt u hen?
We hebben vandaag een feestje.
Mag ik gaan zitten? - Ja, natuurlijk.
Ik wil de pret niet bederven voor de familie.
Kunt u niet morgen terugkomen?
Het spijt me, Mrs Drake,
maar we moeten dit vandaag doen.
O, is dat zo?
Waarom duurt 't zo lang? - Ik weet het niet.
Is er 'n moord gepleegd?
Lieve help, Sidney! - Ach, Sid.
Bij een van haar mevrouwen. Hij zei dat 't ernstig was.
Iemand zal wat gepikt hebben.
Maar 't zijn rechercheurs. In burger.
Kunt u antwoord geven, alstublieft? Hoe helpt u hen?
Als ze het niet aankunnen. - Als ze het niet aankunnen?
Inderdaad.
Wanneer ze zwanger zijn, bedoelt u?
Hoe helpt u hen?
Ik help ze om weer te gaan bloeden.
U helpt hen de baby weg te maken?
Nu heb ik hun dag verpest, hè?
U voert een abortus uit?
Toch, Mrs Drake?
U voert abortussen uit, niet?
Dat is niet wat ik doe, liefje.
U noemt het zo, maar ze hebben hulp nodig.
Bij wie moeten ze terecht? Ze hebben niemand anders. Ik help hen.
Hebt u Pamela Barnes op die manier geholpen?
Ja, inderdaad.
Vrijdag?
Alles is toch goed met haar?
Ze was bijna gestorven, Mrs Drake.
Gisteravond.
Ze haalt 't wel.
Ze is in 't ziekenhuis, maar ze haalt 't wel.
Ik arresteer u voor een illegale ingreep
op Pamela Mary Barnes uit Flixton Street 37, Londen North 1
op 17 november 1950.
U hebt 't recht te zwijgen, maar wat u zegt,
kan tegen u worden gebruikt.
Begrijpt u dat? - Ja, ik denk het wel, liefje.
Ik moet u vragen mee naar het bureau te komen.
Weet iemand hiernaast waarom we hier zijn?
U vertelt 't hen toch niet, hè?
Het materiaal dat u voor de ingrepen gebruikt...
Is het hier in huis?
Kunt u het even pakken?
Lukt het? - Dank u, liefje.
Leg het op het bed.
Laat u even zien wat erin zit?
Wat? - Ik moet de inhoud zien.
Gaat uw gang maar.
Kunt u die even openen?
Ga dan. - Vraag 't hem, pa.
Je bent in je eigen huis.
Binnenblijven, graag.
Waar gaat dit over? - Ik weet het niet, meneer.
Kan ik u even spreken?
Wat is er?
Ik moet uw vrouw meenemen naar het politiebureau voor het onderzoek.
Ik wil mee. - Dat mag.
Maar dan wel op eigen kracht. - Ze moet mee naar het bureau.
Dit is een vergissing, hè? - Ja.
Kunnen we? - Klaar, brigadier.
Ga met de brigadier mee.
Het komt wel goed, Vera.
U weet waar het is? - Ja. Ik pak m'n jas even.
Ik ga met je mee. - Nee.
Ik heb de auto. - Blijf hier.
Ga met haar mee, pa.
Wat ga je doen? - Kijken.
Ethel, kom binnen. Je vat nog kou.
Maak je geen zorgen, ik ga mee.
Dit is het reglement, Vera. Maak je geen zorgen.
We zullen op je spullen letten.
Trek maar aan. Ga zitten.
Heb je ook juwelen, Vera?
Je trouwring. Die moet ik ook hebben, vrees ik.
Dat kan niet.
Ik weet dat 't moeilijk is.
Ik heb 'm nooit afgedaan.
Dat weet ik. - Zevenentwintig jaar.
We zullen er extra op letten. Het zijn nu eenmaal de regels.
Dank je, meid.
Ik geef alles even aan de chef.
Hoe lang gaat 't duren?
Ik weet niet meer dan u. Gaat u zitten, alstublieft.
Blijft u zitten.
Blijf zitten, Mrs Drake.
U helpt vrouwen met moeilijkheden.
Hoe lang doet u dat al?
Ik weet het niet, liefje. - Een ruwe schatting...
Vijf jaar, tien?
Al lang.
Twintig jaar?
Misschien wel, ja. - Ongeveer twintig jaar?
Ik weet het niet.
U bent gearresteerd voor een misdrijf.
Begrijpt u dat? - Ja, neem me niet kwalijk.
Het is uitermate belangrijk dat u mijn vragen eerlijk beantwoordt.
Is mijn man er al? - Ja, Mrs Drake, hij is hier.
Hoe bent u begonnen...
meisjes zo te helpen?
Ik kan niet...
Maak je geen zorgen.
Geef antwoord op de inspecteur z'n vragen.
Is u hetzelfde overkomen toen u jong was?
Zijn er, voor zover u weet,
nog andere meisjes die u hielp in de loop der jaren ziek geworden?
Wat zegt u? Neem me niet kwalijk.
Gingen er nog meer naar 't ziekenhuis?
Weet u dat zeker?
Gebruikt u altijd een spuit?
Nooit breinaalden of haken?
Metalen voorwerpen? - Nee, dat zou ik nooit doen.
Hoeveel rekent u, Mrs Drake?
Hoeveel betalen ze u?
Ik neem geen geld aan.
Dat zou ik nooit willen.
Dat is niet de reden waarom ik...
Doet u het gratis? - Natuurlijk.
Om hen te helpen.
Kent u Mrs Lilian Clarke?
Hoe lang kent u haar al?
Ik denk van toen we klein waren.
Zij brengt meisjes met u in contact, hè?
Soms.
Bracht ze u in contact met Pamela Barnes?
Wist u dat Pamela's moeder haar twee guinea's betaalde?
Ze geeft u nooit geld?
Spreekt u de waarheid? - Ja.
Kan ik nu alstublieft naar huis?
Nee, Mrs Drake, ik vrees van niet.
Mijn kinderen zullen doodongerust zijn.
Ze zullen er nou wel gauw zijn.
We kunnen niet de hele avond wachten. - Ga gerust naar huis als je wilt.
Hij zei ons te blijven, dus blijven we. - Ik rijd niet graag in het donker.
Dat is het nu toch al. - Kunnen we dan de radio aanzetten?
Ik ga u vragen een verklaring af te leggen
die ik zal opschrijven en dan ga voorlezen.
Als u het ermee eens bent, ondertekent u 'm. Duidelijk?
Om te beginnen, hoe lang helpt u al meisjes?
Heel lang. - Kunt u dat preciseren?
Hoe lang precies?
U hebt tegen de inspecteur
verklaard dat 't 20 jaar was. - Zei ik dat?
Als ik schrijf...
"Ik help meisjes...
gedurende twintig jaar"...
Ongeveer twintig jaar.
Mag ik niet over 'n muur klimmen? - Hangt ervan af wat erachter ligt.
Vera Rose Drake, u wordt ervan beschuldigd op 17 november 1950
in Flixton Street 37, North 1 wederrechtelijk een instrument
te hebben gebruikt om een miskraam uit te lokken bij Pamela Mary Barnes,
strijdig met artikel 58 van de Wet op de Persoonsbescherming
uit 1861.
Wenst u daarop iets te zeggen? U hoeft niets te zeggen,
maar alles wat u zegt, kan tegen u worden gebruikt.
Dank u, brigadier. - In orde.
Kom maar, Vera.
Wat is er aan de hand? Wat gebeurt er?
Heeft u nog even geduld?
Gaat u zitten.
Mrs Drake, ik heb daarnet uw man gesproken.
Hij weet niet waarom u hier bent, hè?
Hij komt er toch achter, weet u.
Waarom vertelt u 't hem niet zelf?
Ik kan hem nu halen.
Het lijkt me beter zo, niet?
De agent en ik moeten erbij zijn.
Begrijpt u?
Als je klaar bent...
Goed zo, Vera.
Het spijt me.
Waar moet je spijt van hebben?
Wat is er, lieverd?
Kijk haar nou toch. Dit verdient ze niet.
U zult 't hem moeten zeggen, Mrs Drake.
Ze is in staat van beschuldiging gesteld.
Ze zal de nacht hier moeten doorbrengen.
We zullen goed voor haar zorgen. - Ze zal morgen voor de rechter verschijnen.
Komt u nu mee, meneer. - Niets tegen Ethel en Sid zeggen.
Beloof het.
Waar is Vera? - Waar is ma?
Ze moet daar blijven.
Waarom? Wat is er aan de hand? - Laat je vader z'n jas uittrekken.
Ik moet oom Frank even spreken. Vijf minuten.
Ze zit in moeilijkheden. - Waarom? Wat is er gebeurd?
Wat moet ik beginnen? - Waar gaat 't over?
Zeg op. - Ik kan 't niet.
Ze heeft meisjes geholpen.
Hoe bedoel je?
Die ongewenst zwanger zijn.
Niet te geloven.
Ze heeft 't me verteld met de politie erbij.
Ze vroeg om niks tegen de kinderen te zeggen.
Wat moet ik doen?
Je moet ze de waarheid vertellen. - Weet ik.
Hoe moet 't nu verder? - Morgen verschijnt ze voor de rechter.
De agent gaf me de naam van 'n...
advocaat.
Ik moet er morgen meteen heen. - Ik ga mee.
Wil je dat doen? - Natuurlijk.
Joyce, pak je jas.
Goddank... Excuseer me. - Tot morgen dan.
Ethel, waar is m'n hoed?
Je kunt maar beter naar huis gaan, Reg.
Ja, tuurlijk.
'T Was fijn kennismaken, Reg. - Voor mij ook.
Je hebt je pet en jas nog aan.
Kom morgen langs. - Na 't werk.
Bedankt voor alles. - Graag gedaan.
Hou je haaks, Reg. - Jij ook.
Thee? Of een boterham?
Nee, dank u. - Weet je het zeker?
Goedenacht dan, Vera.
Ik kan het niet geloven.
Hoe kon ze dat nou?
Ze probeerde mensen te helpen.
Maar het is verkeerd.
Hoe dan ook, ze deed het uit goedheid.
Ze heeft ons verraden. - Nee.
Ik ben Mr Lewis. Ik ben uw advocaat.
Stanley heeft me gevraagd u te vertegenwoordigen.
Hij wacht buiten met Frank. - Is Frank hier?
Ja, ze steunen elkaar. Ik heb een aantal vragen voor u.
Maar u hebt er vast nog veel meer voor mij.
Als u daarom nou eens begon?
Zaak vijf op de rol, Edelachtbare.
Goedemorgen, Edelachtbare.
Ik heb de eer Mrs Drake te vertegenwoordigen.
Ik wil verzoeken om vrijlating tegen borgtocht,
behoudens uw toestemming.
De politie deelt mee dat ze daar geen bezwaar tegen heeft.
Bent u Vera Rose Drake?
Wat is uw adres?
Praat u 'ns wat harder.
82... Essex Buildings,
Oslo Street,
North 1.
U wordt ervan beschuldigd
op 17 november 1950 in Flixton Street 37, North 1
wederrechtelijk een instrument te hebben gebruikt
bij Pamela Mary Barnes, strijdig met artikel 58 van de Wet
op de Persoonsbescherming. - Ga zitten, Mrs Drake.
Inspecteur Ernest Webster, Divisie G, gemeentepolitie.
Ik zweer tegenover God de waarheid
en niets anders dan de waarheid te zeggen.
Na een telefoontje van zuster Coombes
begaven brigadier Vickers, agent Best en ikzelf
ons naar het General Hospital op zaterdag 18 november om 21 uur...
"Ik weet waarom u komt. Ik help meisjes in nood.
Ik help ze te gaan bloeden."
Ik zei: "U pleegt abortus?" "Zo noem ik het niet, ik help hen alleen."
Ze gaf toe dat ze Pamela Barnes illegaal opereerde
en was ontsteld dat 't meisje in kritieke toestand verkeerde.
Ik ging over tot de arrestatie.
Ze overhandigde me haar materieel, waaronder een spuit en een kaasrasp.
Ze vergezelde ons naar het bureau en legde vrijwillig een verklaring af.
Mrs Drake werkte volledig mee
en was tot dan toe onbekend bij de politie.
Wij verzetten ons niet tegen vrijlating tegen borgtocht.
Mijn verzoek om vrijlating tegen borg berust op het feit
dat Mrs Drake als werkster
bij verscheidene gezinnen in dienst is,
ze heeft een vaste verblijfplaats, een man en twee kinderen,
evenals een bejaarde moeder voor wie zij allemaal het huishouden doet.
Ze verleende volledige medewerking bij het onderzoek
en ontving geen vergoeding, noch verzocht zij hierom,
voor haar interventie. Ze is nooit eerder veroordeeld,
maar kan evenwel geen borg stellen.
Ik sta borg toe. - Dank u, Edelachtbare.
Sta op, Mrs Drake.
Ik sta vrijlating tegen borgtocht toe ten bedrage van 50 pond.
U dient terug te komen over drie weken.
18 december, Edelachtbare.
Om 10 uur 's ochtends
op 18 december.
Ik denk niet dat ik de gevangenis aankan.
Ik stap maar 's op.
Ga je werken? - Het moest maar 's.
Doe je jas uit.
Ik had je niet verwacht.
Kom erbij zitten.
Ik ga naar m'n kamer.
Ik ken haar vanaf m'n zesde.
Ze was als 'n moeder voor me. Ze wás m'n moeder.
Zij tweeën.
Zij betaalden m'n leergeld. - Dat weet ik allemaal al, Frank.
Al hun spaargeld.
Toen ik nog vrijgezel was, zat ik constant bij ze.
Zij leerde me walsen in de voorkamer.
Ze maakte ons altijd aan 't lachen. - Stomme koe.
Hoe kan ze zo egoïstisch zijn?
Nu weten jullie wat wij weten. - Ik had 't liever niet geweten.
Wij allemaal, Sid.
Het spijt me ontzettend.
Hoe kon je zulke dingen doen?
Ik snap het niet.
Dat verwacht ik ook niet van je. - Waarom deed je het?
Ik moest.
Maar het is toch verkeerd?
Ik vind van niet. - Natuurlijk wel.
Het zijn baby'tjes.
Je leest die dingen in de krant.
Maar je verwacht 't niet thuis. Van je eigen moeder.
Je hebt 't recht niet. - Zo is het genoeg, Sid.
Wat moeten we nou?
Het gelukkige gezinnetje spelen alsof er niks gebeurd is?
Genoeg! - Je hebt tegen ons gelogen.
Nooit! - Welwaar!
Ze zei 't niet, maar ze loog niet.
Dat is hetzelfde. - Nee.
Het is smerig.
Kan het? - Kom binnen.
Het is niet eerlijk.
Neem nou mijn moeder.
Met z'n zessen in twee kamers.
Als je rijk bent, is het geen probleem.
Maar als je geen eten voor ze hebt...
heb je ook geen liefde voor ze, wel?
Arme Sid. - Ik weet het.
Hij ziet alles zwart-wit. Hij is jong.
Het is te begrijpen. - Hij draait wel bij.
Ik weet 't niet, Stan.
Ik kan 't moeder niet vertellen. - Ze hoeft 't niet te weten.
Iedereen komt er toch achter, Sid.
Sommigen zullen ons niet meer aankijken.
Begrijpelijk. - Wil jij zo iemand zijn?
Kun je je eigen moeder niet aankijken?
Toen jij naar de oorlog ging, zei je tegen me
dat ik voortaan de man in huis was die voor alles moest zorgen.
En dat deed ik. Ik was pas dertien.
Ma en ik hebben 't samen gerooid, met Ethel.
Ze moet 't toen al hebben gedaan. - Weet ik.
Hoeveel heeft ze er zo gedaan? Tientallen? Honderden?
En ik kan er nog in komen dat ze tegen ons niks zei. Maar tegen jou!
Ik zou hebben ingegrepen.
Ben je niet kwaad? - Natuurlijk ben ik kwaad, idioot.
Je vraagt me het haar te vergeven.
Dat kun je, ze is je moeder.
Ze zou jou ook alles vergeven, niet?
Je vindt dat ze slecht heeft gehandeld.
Maar ze zal er al genoeg voor worden gestraft.
We mogen haar niet in de steek laten.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Je hoeft niks te zeggen, Sid.
Ik ben gewoon bang voor je.
Je zult voor je pa moeten zorgen. - Natuurlijk.
Ik hou van je, ma.
Sta op.
U zult verschijnen voor de centrale strafrechtbank
bij de volgende zitting, beginnende op 10 januari 1951.
U blijft vrij tegen borgtocht ten bedrage van 50 pond
en tevens sta ik u juridische bijstand toe.
Dank u wel, Edelachtbare.
Ik wil dat mens niet zien.
Ik wil niet in haar buurt zijn.
Het is Kerstmis. - Ik weiger met haar te eten.
Het spijt me. - Hij is m'n broer.
Wat moet ik zeggen? - Weet ik veel.
We hebben nooit 's een kerst alleen.
Jij en ik met z'n tweetjes.
Goed, ik ga wel.
Voor jou.
Maar ik blijf niet.
Eén glaasje, en we gaan weer.
Goed?
Drie van uw voormalige werkgeefsters hebben teruggeschreven.
Mrs Wells verwaardigt zich zelfs niet
m'n tweede brief te beantwoorden.
Hoewel iedereen lovend over Mrs Drake is,
is helaas geen van hen bereid om voor u getuige te zijn.
Miss Kitchener wenst u evenwel geluk.
Positief is dat Hampton Ward zich bereid verklaarde
u te verdedigen. Hij is een uitstekend pleiter.
Misschien geeft de rechter u de minimumstraf van 18 maanden.
Meer hoop kan ik u helaas niet geven.
Het spijt me.
Voel je je lekker, Joyce? - Ja, dank je.
Wil je geen chocolaatje?
Ik pak er zo wel eentje.
Nee, dank je.
Dit is m'n beste kerst sinds tijden.
Dank je wel, Vera.
Prachtig.
Heet u Vera Rose Drake?
U wordt ervan beschuldigd een instrument te hebben gebruikt
om een miskraam uit te lokken,
strijdig met artikel 58 van de Wet op Persoonsbescherming uit 1861.
De feiten zijn als volgt.
Op 17 november 1950
hebt u in het district Londen wederrechtelijk een instrument gebruikt
om een miskraam uit te lokken bij Pamela Mary Barnes.
Hoe pleit u?
Schuldig of niet schuldig?
Schuldig.
Gelieve wat harder te praten
zodat het hof u kan horen.
Schuldig.
Gaat u zitten.
De inspecteur heeft de beklaagde vervolgens officieel gearresteerd.
Na te zijn verzocht het materiaal voor de abortus te overhandigen
haalde de beklaagde
negen voorwerpen uit een kast in de slaapkamer.
Edelachtbare, het ging om een spuit,
bewijsstuk EW1, een kaasrasp, bewijsstuk EW2,
een nagelborstel, bewijsstuk EW3, een fles met desinfecterend middel,
bewijsstuk EW4, gewikkeld in een handdoek, bewijsstuk EW5,
een stuk carbolzeep, gewikkeld in een theedoek,
bewijsstukken EW6 en EW7.
Deze laatste twee voorwerpen zaten in een blikken doos,
geregistreerd als bewijsstuk EW8.
Alle voornoemde voorwerpen zaten
in een tas, geregistreerd, zoals u zult zien, als bewijsstuk EW9.
Vera Drake geeft niet om rijkdom.
Ze helpt alleen maar mensen als die het vragen.
Ze heeft altijd mensen geholpen.
Haar behulpzaamheid heeft haar ertoe gebracht
een van de zwaarste misdrijven te plegen.
Maar het was haar bedoeling het meisje te helpen,
niet haar letsel toe te brengen.
Ik verzeker u ervan dat ze meer dan wie ook opgelucht is
dat Pamela Barnes hersteld is.
U hoeft er niet aan te twijfelen, Edelachtbare,
dat deze ongelukkige vrouw er wel voor zal waken te recidiveren.
Hiermee besluit ik mijn pleidooi, Edelachtbare.
Dank u, Mr. Hampton Ward.
Beschuldigde, sta op.
U bent schuldig bevonden aan de feiten.
Heeft u iets aan te voeren tegen het vellen van een vonnis?
Blijft u staan.
U hebt een misdrijf gepleegd waar de ernst niet van kan worden overschat.
De wet is zeer duidelijk en u hebt die wet moedwillig overtreden.
Daarbij bracht u bovendien het leven
van een kwetsbare jonge vrouw in gevaar.
Zonder een tijdig ingrijpen van medici
zou u wellicht terechtstaan voor nog ergere feiten
dan die waarvoor u vandaag moet voorkomen.
U heeft schuldig gepleit en daar houd ik rekening mee.
Ik heb ook aandachtig geluisterd naar de argumenten van uw verdediging.
Maar niets van wat hier à décharge is aangevoerd,
zal me ertoe brengen u iets anders
dan een gevangenisstraf op te leggen.
Sterker nog,
de buitengewone ernst van uw misdrijf zal worden weerspiegeld
in het vonnis dat ik dadelijk zal vellen
en dat anderen tot voorbeeld moet strekken.
Het hof veroordeelt u tot een gevangenisstraf
van twee jaar en zes maanden.
Breng haar weg.
Iedereen opstaan.
Ze kan je niet komen opzoeken.
Een hele poos niet.
Waarom niet?
Ethel zal komen.
Ze is toch niet dood?
Nee, ze is niet dood.
Hoeveel zei je?
Twee jaar en zes maanden. - Eerste keer?
Ging ze dood?
Ik weet niet wat ik dan had gedaan. - Die van mij ging dood.
O ja? - Die van mij ook.
Wat had je gebruikt?
Een spuit. - Zo zie je maar.
Honderden keren, volkomen veilig. - Ik weet niet wat er misging.
We doen gewoon ons best.
Hoeveel kregen jullie? - Drie jaar.
Vier. - Het is onze tweede keer.
Je zit maar de helft uit. - Je bent zo weer buiten.
Tot straks.
Kijk uit waar je loopt, Drake.
Voor wijlen mijn ouders, een dokter en een vroedvrouw.
SubtitleSync (http://www.subtitlesync.com.ar)